Rekolekcje

Rekolekcje wakacyjne 2026

Zapraszamy na rekolekcje wakacyjne dla twórców i organizatorów kultury.

Rekolekcje Wspólnoty  w c i EL e n i

13-19 lipca 2026

dla Wspólnoty: członków, kandydatów, sympatyków, tych którzy już uczestniczyli w naszych rekolekcjach wakacyjnych.

w c i EL e n i

Dzisiaj już wszyscy wiemy, że kontemplacja angażuje nas w całości – ale czy aby na pewno? Co rusz można usłyszeć w kościelnym przekazie o „używaniu” serca, intelektu, duszy (cokolwiek miałoby to znaczyć) do praktyki modlitewnej. Tak jakby jakiś jeden aspekt naszego człowieczeństwa odpowiadał za kontakt z Bogiem, a pozostałe „części” miały być cicho i aby broń Boże nie przeszkadzały w modlitewnym zachwycie. 

Ta współczesna merytoryka podziału, która pojawia się w komunikacji o praktyce modlitewnej, była obca pierwotnemu chrześcijaństwu oraz modlitwie Starszych Braci w wierze. Dla wielce ascetycznych Ojców Kościoła nie był obojętny tak podstawowy temat jakim jest pozycja ciała na modlitwie czy rytm oddechu podczas medytowania imienia Jezus. Oni doskonale wiedzieli, że całe nasze ciało wyraża postawę wobec Boga oraz jest holistycznym komunikatem modlącej się osoby do Boga.

Ktoś mógłby rzec: po co Dawid tak hasał przed Arką? Czy te tańce w kontekście liturgicznym nie były czymś niestosownym? Po co tyle instrumentów wybijających rytm o których mówi psalm 150? Pozwolę sobie go zacytować:

Chwalcie Boga w Jego świątyni, 
chwalcie Go na wyniosłym Jego nieboskłonie!
Chwalcie Go za potężne Jego czyny, 
chwalcie Go za wielką Jego potęgę! 
Chwalcie Go dźwiękiem rogu, 
chwalcie Go na harfie i cytrze! 
Chwalcie Go bębnem i tańcem, 
chwalcie Go na strunach i flecie!
Chwalcie Go na cymbałach dźwięcznych, 
chwalcie Go na cymbałach brzęczących: 
Wszystko, co żyje, niech chwali Pana! 
Alleluja.

Jednakże często jest w nas tendencja do separacji tego co cielesne na modlitwie. Dlatego
w roku formacyjnym, którego tematem przewodnim jest kontemplacja, pozostańmy również  w zadziwieniu nad darem naszej cielesności – poprzez którą Bóg chce abyśmy się z nim kontaktowali i poznawali Go. Nie mamy innego sposobu na budowanie relacji z Nim jako poprzez to kim jesteśmy również w obszarze naszej cielesności!

Bo przecież nie ma bardziej fundamentalnej prawdy w obszarze teologii jak ta, która dotyczy faktu wcielenia Logosu, którą Jan ewangelista wyraził w swoim prologu „A słowo stało się ciałem i zamieszkało między nami” (J 1,14). Jednocześnie, nie było w historii Kościoła tak często podważanej prawdy, jak ta, która dotyczy właśnie tego tematu – człowieczeństwa Chrystusa, w tym Jego cielesności. Dlatego nie dziwi fakt, że pierwszą herezją rodzącego się Kościoła, był doketyzm, z którym walczył nie kto inny jak cytowany wyżej św. Jan Ewangelista o czym możemy przeczytać w jego liście: 

(1 J 4,1-3)

Umiłowani, nie dowierzajcie każdemu duchowi, ale badajcie duchy, czy są z Boga, gdyż wielu fałszywych proroków pojawiło się na świecie. Po tym poznajecie Ducha Bożego: każdy duch, który uznaje, że Jezus Chrystus przyszedł w ciele, jest z Boga. Każdy zaś duch, który nie uznaje Jezusa, nie jest z Boga; i to jest duch Antychrysta, który – jak słyszeliście – nadchodzi i już teraz przebywa na świecie.

Herezja ta, powstała z złożonego dylematu, który można streścić w pytaniu: Jak pogodzić Bóstwo Logosu z Jego człowieczeństwem? Dlatego niektórzy spośród chrześcijan wpadli na teologiczny koncept, iż ciało Chrystusa tak naprawdę było tylko pozorne  (gr. δοκεῖν – wydawać się, mniemać, przypuszczać). 

Również i dla nas to pytanie jest bardzo ważne – nie tylko w związku z dociekaniami teologów czy filozofów – ale naszej praktyki modlitewnej. Jeśli w nas jest obecny dualizm duszy i ciała, to trzeba dołożyć wszelkich starań, aby te dwa aspekty naszego istnienia były ze sobą w harmonii na wzór bliskości dwóch natur w Jezusie. Dlatego, aby jeszcze dojrzalej przeżywać nasze przybliżanie się do Boga – podejmiemy się wspólnej refleksji nad konsekwencjami wcielenia Syna Bożego i naszego bycia w ciele.

(1 J,1–2)

[To wam oznajmiamy], co było od początku, cośmy usłyszeli o Słowie życia, co ujrzeliśmy własnymi oczami, na co patrzyliśmy i czego dotykały nasze ręce – bo życie objawiło się. Myśmy je widzieli, o nim świadczymy i głosimy wam życie wieczne, które było w Ojcu, a nam zostało objawione.

Głoszący: o. Jacek Hajnos OP, br. Savio Sitarczyk OFM oraz o. Tomasz Biłka OP

Rekolekcje o powołaniu twórczym  O B R A Z   O D N A L E Z I O N Y

20-26 lipca 2026

dla osób, dla których to będzie pierwszy, wakacyjny wyjazd z Vera Icon

O B R A Z   O D N A L E Z I O N Y

Jak tytuł rekolekcji „Obraz odnaleziony” odnosi się do tematu, jakim jest powołanie twórcze? Zanim rozpoznamy głos Boga, który powołuje nas do twórczości, należy odkryć w sobie o wiele bardziej pierwotne powołanie: życie według obrazu, na podobieństwo którego zostaliśmy uczynieni (zob. Rdz 1, 26). A to nie jest proste, zwłaszcza gdy świat oferuje nam tak wiele alternatywnych obrazów i idoli, w tym – nas samych. W życiu artysty niebezpieczny proces uczynienia samego siebie idolem często przebiega subtelnie i w ukryciu. Dlatego, żeby usłyszeć i praktykować swoje powołanie, musimy na początek udzielić odpowiedzi, która nada kierunek całej naszej twórczości.

Tą odpowiedzią jest decyzja o przyjęciu szczęścia, jakim Bóg chce nas obdarować. To też zgoda na to, żeby nie szukać szczęścia tam, gdzie go nie ma – na swoją modłę. O tym, że taka decyzja ma sens, dobitnie świadczą przykłady świętych Kościoła, którzy obierali drogę Chrystusa za wzór szczęśliwego życia. Wielobarwność i styl świętych-artystów bardzo trudno zestawić z jakimikolwiek innymi biografiami. Kto pomyliłby św. Brata Alberta Chmielowskiego ze sługą Bożym Antonio Gaudim albo św. dominikanina Fra Angelico z Janem Sebastianem Bachem czy Tolkienem? A przesłanie ich niepowtarzalnych historii można zamknąć w jednym zdaniu:

Stajemy się w pełni sobą, kiedy z siebie rezygnujemy!

Nasz styl malowania, śpiewania, pisania, filmowania i wielu innych działań artystycznych, nie powinien być li tylko kompilacją niekończących się cytatów już powstałych dzieł. Nasza twórczość powinna być wypadkową odnajdywania siebie w obrazie Bożym oraz otwierania się na inspirację Ducha Świętego – który czyni wszystko nowe. Dlatego upodabnianie się do Chrystusa jest nierozerwalnie połączone z poszukiwaniem nas samych, również w kontekście naszej twórczości.

Jezus nigdy nie zapewnił nam łatwego życia oraz prostych rozwiązań w tym świecie. Składa jednak inną obietnicę – że, pomimo trudu i krzyża (który będziemy nieść również na drodze powołania twórczego), będziemy w Nim doświadczać szczęścia i spełnienia, jakiego świat nie może nam zaoferować.

Jeśli kto chce pójść za Mną, niech się zaprze samego siebie,

niech weźmie krzyż swój i niech Mnie naśladuje!

Bo kto chce zachować swoje życie, straci je;

a kto straci swe życie z powodu Mnie i Ewangelii, zachowa je.

Rekolekcje to czas uprzywilejowany, w którym możesz znów odnaleźć w sobie nie tylko Boskie podobieństwo, ale też pragnienie odnawiania go każdego dnia! Jeśli jesteś twórcą w jakiejkolwiek dziedzinie artystycznej lub organizatorem kultury i pragniesz tworzyć na chwałę Bożą, to rekolekcje Vera Icon są właśnie dla Ciebie!

Przyjedź i odpocznij od siebie!

Rekolekcje głoszą: o. Jacek Hajnos OP oraz br. Albert Koczaj ALB, ks. Michał Mościcki

___________________________________________
Ośrodek Edukacyjno-Charytatywny EMAUS
TURNO k. Białobrzegów
26-800 Białobrzegi

https://emausturno.pl/