WCIELENI

Rekolekcje Wspólnoty

Dzisiaj już wszyscy wiemy, że kontemplacja angażuje nas w całości – ale czy aby na pewno? Co rusz można usłyszeć w kościelnym przekazie o „używaniu” serca, intelektu, duszy (cokolwiek miałoby to znaczyć) do praktyki modlitewnej. Tak jakby jakiś jeden aspekt naszego człowieczeństwa odpowiadał za kontakt z Bogiem, a pozostałe „części” miały być cicho i aby broń Boże nie przeszkadzały w modlitewnym zachwycie.

Ta współczesna merytoryka podziału, która pojawia się w komunikacji o praktyce modlitewnej, była obca pierwotnemu chrześcijaństwu oraz modlitwie Starszych Braci w wierze. Dla wielce ascetycznych Ojców Kościoła nie był obojętny tak podstawowy temat jakim jest pozycja ciała na modlitwie czy rytm oddechu podczas medytowania imienia Jezus. Oni doskonale wiedzieli, że całe nasze ciało wyraża postawę wobec Boga oraz jest holistycznym komunikatem modlącej się osoby do Boga.

Ktoś mógłby rzec: po co Dawid tak hasał przed Arką? Czy te tańce w kontekście liturgicznym nie były czymś niestosownym?

OBRAZ ODNALEZIONY

Rekolekcje o powołaniu twórczym

Jak tytuł rekolekcji „Obraz odnaleziony” odnosi się do tematu, jakim jest powołanie twórcze? Zanim rozpoznamy głos Boga, który powołuje nas do twórczości, należy odkryć w sobie o wiele bardziej pierwotne powołanie: życie według obrazu, na podobieństwo którego zostaliśmy uczynieni (zob. Rdz 1, 26). A to nie jest proste, zwłaszcza gdy świat oferuje nam tak wiele alternatywnych obrazów i idoli, w tym – nas samych. W życiu artysty niebezpieczny proces uczynienia samego siebie idolem często przebiega subtelnie i w ukryciu. Dlatego, żeby usłyszeć i praktykować swoje powołanie, musimy na początek udzielić odpowiedzi, która nada kierunek całej naszej twórczości.

Jezus nigdy nie zapewnił nam łatwego życia oraz prostych rozwiązań w tym świecie. Składa jednak inną obietnicę – że, pomimo trudu i krzyża (który będziemy nieść również na drodze powołania twórczego), będziemy w Nim doświadczać szczęścia i spełnienia, jakiego świat nie może nam zaoferować.